[1]بزرگراه گوگل، جايي براي فراموشي
86/6/19
نميدونم براي شما پيش آمده يا نه كه وقتي احساس تنهايي بكني و خودت رو در دنياي فضاي مجازي ببيني، بعد از چك كردن ايميلها و بازديد از وبلاگها احساس كني حالا ميخواهي يك چرخي تو بزرگراههاي فضاي مجازي بزني. همين طور پرسه بزني، بيهدف! بعد بري تو گوگل و بخواهي يه چيزهايي رو بي هدف سرچ كني. مثلا اسم خودت رو، يا يه چيز ديگهاي رو. بعد مدتها در آن بچرخي و يه جوري تنهايي تو پر كني. به گزارش ايسنا، دكترعباس كاظمي در وبلاگ «جامعهشناسي و زندگي روزمره» به نشاني http://kazemia.persianblog.ir نوشته است: گوگل مثل يك شهر، نه يك كشور و شايد يه قاره باشه. آدمهاي مختلف، زبانهاي مختلف، نهادهاي مختلف، همه چي اين جا هست. ميتوني توش عكسها يا تصاوير متحرك چون فيلم رو ببيني. مي توني جاي آدمها رو براساس نقشه جغرافيايي پيدا كني. مي توني هروقت بخواي بري تو كتابخونه هاي مختلف و مطالعه كني، سرزده بري دانشگاهها يا هر سازمان مجازي ديگه. فكرش رو بكن؛ با گوگل به يه سفر مجازي ميريم و هروقت كه خسته بشيم ميتونيم سفرمون رو تمام كنيم. كاظمي در اين نوشته آورده است: من كه بعضي موقعها با سفر مجازي درون گوگل خودمو تسكين ميدم و يه جوري مسائل روزانه دنياي واقعي رو پشت سرم مي ذارم. يادم ميره كه كيم، كجايم و اصلا يادم ميره كه چي ميخواستم. يادم ميره كه تو گوگلام. فراموشي بعض وقتها همون چيزيه كه بهش نياز داريم و گوگل كمك ميكنه كه ما فراموش كنيم! يه وقتهايي تو شهر، تو خيابونهاش پرسهميزديم، خودمونو گم ميكرديم، و در حالي كه در تخيل مون شناور ميشديم از اين حالت تعليق و گم گشتگي لذت ميبرديم، حالا بزرگراههاي مجازي به ما كمك ميكنند كه يه جايي خودمونو به فراموشي بسپاريم!