* سعیده اسکندری
بر اساس گزارش های رسمی، متوسط هزینه سالانه یک خانوار شهری از سال ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۳، بیش از ۱۱ برابر شده است. بر طبق آمارها، سهم مسکن از هزینه های خانوارهای شهری بیش از ۴۳ درصد ثبت شده که بیشترین سهم را نمایندگی می کند. در مورد خانوارهای روستایی نیز عمده هزینه های آن ها مرتبط با تهیه مواد غذایی و خوراکی است که چیزی بیش از ۳۷ درصد است.
نکته عجیب اینکه داده های رسمی به این موضوع اشاره دارند که سهم تفریح و سرگرمی در سبد هزینه های خانوار ایران در مناطق شهری، ۱/۷ درصد و در مناطق روستایی، ۱/۳ درصد است. سهم هزنیه‌های بهداشت و درمان در مناطق شهری و روستایی نیز به ترتیب ۸/۷ درصد و ۹/۸ درصد بوده است. آمارهایی از این دست حاوی نکاتی مهم است.
اول اینکه فشارهای تورمی بر زندگی مردم کشورمان تاثیرات ملموسی داشته و نمود خود را در قالب الگوی هزینه‌کرد خانوار ایرانی به نمایش می‌گذارند. اینکه بخش اعظم هزینه‌های خانوراهای شهری و روستایی مربوط به دو حوزه مسکن و مواد غذایی است، نشان از آن دارد که خانوار ایرانی تلاش‌های زیادی را برا بقا انجام می دهد تا نیازهای ابتدایی خود را تامین کند و همین مساله سبب می شود تا نتواند برای آینده آنطور که باید و شاید برنامه‌ریزی مالی داشته باشد. پایین بودن هزینه‌کردهای خانوارهای ایرانی در حوزه هایی نظری بهداشت و سلامت یک جلوه عینی از این مساله است.
ادامه در صفحه 8