* دکتر وحید نوبهار 
عضو رسمی انجمن بین المللی 
اکچوئری  (SOA)
*دکتر محسن امیری 
عضو هیات علمی دانشگاه
صدور مجوز تأسیس نئواینشورانس (Neoinsurance) در حوزه بیمه‌های غیرزندگی ـ به‌جز رشته‌های حوادث و درمان ـ از سوی بیمه مرکزی نقطه عطفی در مسیر تحول ساختاری صنعت بیمه کشور محسوب می‌شود که باید آن را به عنوان تغییر در منطق ساختاری حکمرانی بیمه‌ای تحلیل کرد. این اقدام بیانگر گذار از الگوی تنظیم‌گری کلاسیک به الگوی تنظیم‌گری هوشمند مبتنی بر حکمرانی داده (Data Governance)  و معماری ساختاری سکو محور (Platform Architecture)  است. لذا صنعت بیمه از یک ساختار متکی بر فرایندهای بوروکراتیک، زنجیره‌های توزیع سنتی و شبکه‌های فروش خطی به ساختاری منتقل می‌شود که در آن داده، زیرساخت دیجیتال و الگو‌های تحلیلی، محور اصلی خلق ارزش هستند. نئواینشورانس یک بازتعریف شناختی از ماهیت بیمه‌گری بوده که بیمه را از نهاد صدور بیمه‌نامه به نهاد مدیریت ریسک دیجیتال ارتقا می‌دهد و منطق تصمیم‌سازی را از تجربه انسانی به تحلیل داده‌محور و سیستم‌های هوشمند منتقل می‌سازد. اینجا لازم است تاکید شود که در ادبیات تخصصی بیمه دیجیتال، اینشورتک به طیف وسیعی از فناوری‌ها، استارتاپ‌ها و راهکارهای نوآورانه اطلاق می‌شود که به بهینه‌سازی فرایندهای صنعت بیمه کمک می‌کنند ، لکن خود بیمه گر نبوده و هیچ ریسکی را نگهداری نمی کنند. در آن سو نئواینشورانس یک مدل شرکتی و ساختاری بوده که خود شرکت بیمه بر مبنای معماری دیجیتال، داده‌محور و پلتفرمی شکل می‌گیرد و به معنای به‌کارگیری فناوری در یک شرکت سنتی بیمه گر نیست. 
همچنین باید اشاره شود که بیمه‌های غیرزندگی به‌واسطه ساختار ذاتی ریسک‌محور خود، بیشترین سازگاری مفهومی و عملیاتی را با الگوی نئواینشورانس دارند. این رشته ها با تنوع دارایی‌ها، قابلیت کمی‌سازی ریسک، امکان الگوسازی رفتار خسارت و اتصال‌پذیری به منابع داده بیرونی، به بستر طبیعی برای توسعه الگو‌های تحلیلی تبدیل کرده است. رشته‌هایی نظیر آتش‌سوزی، باربری، مهندسی، مسوولیت، بیمه‌های سایبری، اموال و خودرو از منظر ساختاری واجد ظرفیت بالای دیجیتالی‌سازی تحلیلی هستند چرا که ریسک در آن‌ها قابل تعریف به‌عنوان متغیرهای کمی، قابل پایش به‌صورت مستمر و قابل پیش‌بینی در قالب الگو‌های پیش‌بینانه است. 
ادامه در صفحه 2